இலங்கையில் உள்நாட்டுப் போருக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில் முன்னாள் விடுதலைப் புலி போராளிகளை அரசியல் மற்றும் சமூக அமைப்புகளில் இணைக்கும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டாலும், அவை முழுமையான மீள் இணைப்பையும் நிலையான முன்னேற்றத்தையும் உருவாக்கியுள்ளனவா என்ற கேள்வி தொடர்ந்து எழுந்துகொண்டிருக்கிறது.
போருக்குப் பின்னர் பல முன்னாள் விடுதலைப் புலி உறுப்பினர்கள் அரசியல் கட்சிகளுடன் இணைக்கப்பட்டு, சிலர் தேர்தல் அரசியலிலும் பங்கேற்றுள்ளனர். எனினும், இந்த இணைப்பு இப்போராளிகளுக்கு உண்மையான ஜனநாயக பிரதிநிதித்துவத்தை கொடுத்ததா அல்லது பாரம்பரிய தமிழ் அரசியல் கட்சிகளின் வாக்கு வங்கியை விஸ்தரிப்பதற்கான ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றதா என்ற நியாயமான விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப் படுகின்றது.
இதனுடன், தாயகத்திலும் புலம்பெயர் நாடுகளிலும் தமிழ் அரசியல் தளம் பல பிரிவுகளாக உடைந்துள்ளமை கவலைக்குரிய தாகும். தாயகத்திலும் சரி புலம்பெயர் நாடுகளிலும் சரி ஒரு பொது இணக்கப்பாட்டிற்கு வரமறுக்கும் இப்பிரிவுகளின் சுயநல அரசியல் நிலைப்பாடும், செயல்பாடும் இம்முன்னாள் போராளிகளின் அளப்பரிய தியாகங்களை அவமதிக்கும் செயலாகவே கருதப்படுகிறது.
முன்னாள் போராளிகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட அரசியல் அணிகள் ஒருமைப்பாடு இன்றி செயல்படுவதால், மக்கள் சார்ந்த கோரிக்கைகளை வலுவாக முன்வைக்கும் திறன் குறைந்துள்ளதாக அரசியல் ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.
மறுசீரமைப்பு மற்றும் மறுவாழ்வு திட்டங்கள் நடைமுறையில் பல சவால்களை எதிர்கொண்டுள்ளன. தொழில் வாய்ப்பின்மை, சமூக ஒதுக்கல் மற்றும் மனநல சிக்கல்கள் ஆகியவை பல முன்னாள் போராளிகளின் வாழ்க்கையை இன்னும் பாதித்துவருகின்றன.
அரசியல் மேடையில் சிலர் முன்னேற்றம் கண்டிருந்தாலும், பெரும்பாலானோர் அடிப்படை வாழ்க்கைத் தேவைகளுக்கே போராட வேண்டிய நிலை நீடிக்கிறது.
மேலும், போருக்குப் பிந்தைய அரசியல் சூழலில் பயம் மற்றும் கட்டுப்பாடுகள் நிலவுகின்றன என்பதும் பல்வேறு அறிக்கைகளில் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது
இது சுதந்திரமான அரசியல் செயல்பாட்டை பாதிப்பதோடு, ஜனநாயகத்தின் தரத்தையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. மொத்தத்தில், முன்னாள் போராளிகளை அரசியலில் இணைத்தல் ஒரு முக்கியமான முயற்சியாக இருந்தபோதிலும், அது முழுமையான சமரசத்திற்கும் சமூக நீதி நிலைநிறுத்தத்திற்கும் போதுமானதாக அமையவில்லை என விமர்சனங்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
