மக்களின் வீடுகள், மருத்துவமனைகள், பள்ளிகள் அனைத்தையும் அழித்த பிறகு, அவர்கள் “விடுதலையானவர்கள்” ஆகிறார்களா? அல்லது அவர்கள் வெறும் உயிர் தப்பிக்க போராடும் அகதிகளாக மாறுகிறார்களா? இந்தக் கேள்விக்கு நேர்மையாக பதில் சொல்லும் போது தான், இந்தப் போரின் உண்மையான முகம் வெளிப்படும்.
இந்தப் போரின் மையத்தில் ஒரு நிர்வாணமான உண்மை இருக்கிறது: ஆயுதமுள்ள எதிரிகளை முற்றிலும் உடைக்க முடியாதவர்கள், ஆயுதமற்ற மக்களின் வாழ்வையே உடைத்து “வெற்றி” என்று அறிவிக்கிறார்கள். பாலஸ்தீனத்தில் ஹமாஸை நிராயுதப்படுத்த முடியவில்லை; லெபனானில் ஹிஸ்புல்லாவை களைவது சாத்தியமில்லை என்பதை அவர்களே ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்; ஈரானின் இராணுவத் திறனை முழுமையாக அழிப்பது என்பது வெறும் அரசியல் கற்பனை மட்டுமே. ஆனால், இவை எதுவும் சாத்தியமாகாதபோது, அவர்கள் எதைத் தேர்வு செய்கிறார்கள்? — பொதுமக்களின் வாழ்க்கையைத் தகர்த்தழிக்கும் வழியை.
இது போர் அல்ல; இது ஒரு சமூகத்தை முற்றிலும் மூச்சுத்திணறச் செய்யும் திட்டமிட்ட அழிவு. மருத்துவமனைகள் குண்டுவீச்சில் சிதைக்கப்படுகின்றன — உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டிய இடங்கள் மரண மையங்களாக மாறுகின்றன. பள்ளிகள் இடிக்கப்படுகின்றன — எதிர்காலம் கல்வியால் அல்ல, இடிபாடுகளால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. நீர், மின், மருந்து, உணவு விநியோக அமைப்புகள் குறிவைக்கப்படுகின்றன — மக்கள் வாழவே முடியாத சூழ்நிலை உருவாக்கப்படுகிறது. இது “பாதுகாப்பு நடவடிக்கை” அல்ல; இது ஒரு மக்களின் நாளாந்த வாழ்வின் அடித்தளத்தை திட்டமிட்டு உடைக்கும் செயல்.
அவர்களின் அரசியல் மொழி இன்னும் கொடூரமானது. “நாங்கள் உங்களை விடுவிக்கிறோம்” என்று அவர்கள் சொல்கிறார்கள். ஆனால் யாரை விடுவிக்கிறார்கள்? வீடின்றி தஞ்சம் தேடும் குழந்தையையா? மருந்தில்லாமல் உயிர் துடிக்கும் நோயாளியையா? குடிநீர் இல்லாமல் தவிக்கும் குடும்பங்களையா? ஒரு நகரத்தை சாம்பலாக்கி, அதில் உயிருடன் மீண்டவர்களிடம் “நாங்கள் உங்களை காப்பாற்றினோம்” என்று சொல்வது, மனிதநேயத்தின் எல்லைகளையே கேலி செய்கிறது.
இந்த இரட்டை நிலைப்பாடு தான் உலக அரசியலின் மிகப்பெரிய பொய்களில் ஒன்று. எதிரியை அழிக்க முடியாதபோது, அதன் சுற்றியுள்ள சமுதாயத்தை அழித்து அதையே வெற்றி என விளம்பரம் செய்வது — இது இராணுவ திறமையல்ல, அரசியல் மோசடி. தலைவர்களை கொல்வது, கட்டிடங்களை இடிப்பது, பாலங்களை உடைப்பது — இவை எந்தப் போரின் தீர்வும் அல்ல; இவை ஒரு நாட்டின் உயிரியல் அமைப்பை மெதுவாக நசுக்கும் வழிகள் மட்டுமே.
முக்கியமாக, இந்த செயல்கள் அனைத்தும் சர்வதேச மனிதாபிமான சட்டத்தின் அடிப்படை கோட்பாடுகளுக்கே எதிரானவை. பொதுமக்களை பாதுகாக்க வேண்டும் என்பது ஒரு சட்ட விதி மட்டுமல்ல; அது ஒரு நெறி கடமை. ஆனால் இங்கு அந்த எல்லைகள் முற்றிலும் உடைக்கப்பட்டுள்ளன. “இராணுவ இலக்கு” என்ற பெயரில், வாழ்வின் அடிப்படை அமைப்புகள் அழிக்கப்படுகின்றன. இது சட்ட ரீதியாக கேள்விக்குறி மட்டுமல்ல — வரலாற்றில் கணக்கெடுக்கும் குற்றமாகும்.
இவ்வாறான தாக்குதல்கள், எதிரிகளை பலவீனப்படுத்தவில்லை; மாறாக, மேலும் கடுமையான எதிர்ப்பை உருவாக்குகின்றன. ஒரு மக்களின் வீடுகளை இடித்து, அவர்களின் குடும்பங்களை சிதைத்து, அவர்களை அடக்க முடியும் என்று நினைப்பது, வரலாற்றை அறியாத அறியாமை. அழிவு விதைக்கப்படும் இடங்களில் சமாதானம் உருவாகாது; அது எதிர்ப்பு, கோபம், பழிவாங்கும் எண்ணம் ஆகியவற்றையே வளர்க்கும்.
எனவே, இங்கே மிகத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டியது ஒன்று: இது விடுதலை அல்ல. இது பாதுகாப்பு அல்ல. இது “பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான போர்” கூட அல்ல. இது ஒரு மக்களை வாழ முடியாத நிலைக்கு தள்ளும் அமைப்புசார் வன்முறை. இந்த வன்முறைக்கு “விடுதலை” என்று பெயர் வைப்பது, உண்மையை மறைக்கும் அரசியல் நாடகம் மட்டுமே.
இறுதியாக, ஒரு அடிப்படை கேள்வி நிற்கிறது: ஒரு மக்களின் வீடுகள், மருத்துவமனைகள், பள்ளிகள் அனைத்தையும் அழித்த பிறகு, அவர்கள் “விடுதலையானவர்கள்” ஆகிறார்களா? அல்லது அவர்கள் வெறும் உயிர் தப்பிக்க போராடும் அகதிகளாக மாறுகிறார்களா? இந்தக் கேள்விக்கு நேர்மையாக பதில் சொல்லும் போது தான், இந்தப் போரின் உண்மையான முகம் வெளிப்படும்.
துரைசிங்கம் ரவீந்திரன்
